S′ohodni my namalyuyemo smert′

Ruanda, 6 kvitnya 1994 roku. U krayini, rozdileniy protyahom desyatylit′ mizh dvoma vorozhymy narodamy, tutsi ta chutu, hlava derzhavy hyne v aviatroschi. Sered chutu ye lyshe odne tlumachennya: za tsym stoyat′ tutsi. CHerez kil′ka hodyn pislya smerti prezydenta rozpochalasya odna z naykryvavishych storinok suchasnoyi istoriyi – henotsyd, pid chas yakoho protyahom sta dniv bulo vbyto mil′yon lyudey. Ani myrotvorcha misiya OON, ani potuzhna prysutnist′ Katolyts′koyi tserkvy ne zapobihly rizanyni. Svit ne vtruchavsya. Dovhyy chas mizhnarodni media ihnoruvaly kryvavu trahediyu tsiyeyi krychitnoyi afrykans′koyi derzhavy. Ti, yaki vyzhyly, dosi namahayut′sya vporatysya z travmoyu. Voytsech Tochman bahato raziv povertavsya do Ruandy, schob zrozumity, yak pislya toho, scho tam stalosya, zhyty razom, chy tse vzahali mozhlyvo. Vin spilkuvavsya i z tymy, chto vyzhyv, i z katamy ta svidkamy. «S′ohodni my namalyuyemo smert′» – tse bentezhne svidchennya tych zustrichey, z yakoho nemynuche vynykaye zapytannya «CHy vsi my zabrudnylysya tiyeyu krov’yu?».