Do istyn-namystyn

Poeziya Tarasa Solovky dlya mene yak «posered ozera nichnoho chornyy lebid′». SCHob rozhledity lebedya, potribna vysoka svitlochutlyvist′... Virshi pid tsiyeyu obkladynkoyu bezkompromisni, vony vidobrazhayut′ dramatychnyy i bolisnyy poshuk, scho do pevnoyi miry stosuyet′sya nas usich. A scho v tsych virshach nemaye strachu, to vony mozhut′ lyakaty. YAn Verich kazav, scho strach, — tse yak vidchuttya dotyku v pal′tsyach: yakscho yoho nema — vchopyshsya za polum’ya y zhoryt′ ruka... Tym, chto znaye pravyla povodzhennya z vohnem, virshi Solovky podaruyut′ kil′ka syl′nych odkroven′, pov’yazanych z osmyslennyam i formulyuvannyam zasadnychych rechey buttya.