Tanja Maljarčuk vperše opriljudnila «Zvіroslov» (bestіarіj) 2009-go. Vіn pisavsja dva roki і stav її p’jatoju knižkoju prozi, knižkoju іstorіj. Maljarčuk і do togo bula vpravnoju rozpovіdačkoju vlasnich іstorіj, a tut-ot vijavilosja: vona čše j pristrasna kolekcіonerka čužich. A dobrij kolekcіoner nіkoli ne pokaže vsі nazbiranі artefakti naraz, najkračše pribereže dlja obranich і na potіm. Žoden tvіr u cіj knižcі ne є tim, čim prikidaєt′sja. Tekst tut tak strіmko perechodit′ u pіdtekst, čšo sprobuj nazdoženi. Tanja, prezentujuči todі zbіrku, zgaduvala pro robotu nad neju: poštovchom stav pereїzd z Іvano-Frankіvs′ka do Kiєva. Vona čšodnja bačila desjatki mіstjanok, schožich odna na odnu: v tich samich spravach švendjajut′ timi samimi tipovimi mіkrorajonami. Tanja urіznomanіtnjuvala їchnє žittja, zrobivši žіnočok geroїnjami svoїch opovіdan′. U «Zvіroslovі» є vіsіm kiїvs′kich іstorіj, odna l′vіvs′ka (nače liše dlja togo, čšobi uvirazniti Kiїv) і odna – tranzitna vokzal′na stancіja «Mironіvka».