Mene zvaty Dusja

Odnoho dnja vy vse zabuly. Opynyvšys′ sami posered hluchoho sela, vy: znachodyte korovu i zmušujete ïï viryty, ščo vona — vaša korova; znachodyte čužoho čolovika i zmušujete joho viryty, ščo vin — vaš bat′ko; znachodyte dim i zmušujete sebe viryty, ščo ce — vaš dim. Ale ce vse spracjuje til′ky za umovy, jakščo vas zvaty Dusja i vy z mojeï knyžky. — vid avtorky JElyzavety Burštyn U seli, nazvu jakoho znajut′ lyše miscevi, horyt′ slyvove derevo i budynok, de kolys′ žyla velyka rodyna. A v inšomu z'javljajet′sja Dusja — dorosla divčyna z pljuševym drakonom u rukach, čornymy rukamy ta rozhublenym pohljadom. Vona ne pam’jataje ničoho pro sebe i ne znaje, de ïï dim. Ale žyttja kožnoho, chto ïï zustrine, zminyt′sja nazavždy. «Mene zvaty Dusja» — ce istorija pro pošuk sebe, domu, vlasnoï pam’jati ta ljubovi. Pro strachy, jaki my nesemo z dytynstva, vtraty j vidčajdušne prahnennja buty vydymymy. I pro te, jak inodi čuži ljudy stajut′ najridnišymy.