Misto

Laskavo prosymo v Kyïv 1920-ch! U misto, de m’jaki kol′ory budynkiv zastupajut′ hostri farby revoljuciï, de, promynuvšy brudni korivnyky Podolu, myluješsja blyskučymy vitrynamy central′nych kramnyc′, de kolyšni hospodari rozkišnych pokoïv tisnjat′sja v nedorekvizovanych kimnatach, chovajučy ulamky žyttja po hororiz′blenych bufetach, a promitni nepmany j hordovyti tovaryši svjatkujut′ čerhove deržzamovlennja. U misto, de nočamy v pyvnycjach lljet′sja džaz, a zranku lunajut′ palki partijni promovy. Kudy prybuvaje sviža krov sela, ščo zminyt′ joho vyhljad i podobu. JAk-ot cej talanovytyj student Stepan Radčenko v potertomu kostjumi ta zaporošenych čobotjach! A prote molodyk šče ne zdohadujet′sja, ščo Kyïv zovsim skoro zminyt′ joho… «Misto» (1928) nazyvajut′ peršym urbanistyčnym romanom v ukraïns′kij literaturi. Valer’jan Pidmohyl′nyj spočatku pysav scenarij do kinokomediï, odnak, vidčuvšy «svoju cilkovytu bezporadnist′ na c′omu zradlyvomu poli», vyrišyv utilyty cju temu v romani. Pislja areštu j rozstrilu avtora tvir buv zaboronenyj až do 1989 roku.