Misto

Laskavo prosymo v Kyyiv 1920-ch! U misto, de m’yaki kol′ory budynkiv zastupayut′ hostri farby revolyutsiyi, de, promynuvshy brudni korivnyky Podolu, myluyeshsya blyskuchymy vitrynamy tsentral′nych kramnyts′, de kolyshni hospodari rozkishnych pokoyiv tisnyat′sya v nedorekvizovanych kimnatach, chovayuchy ulamky zhyttya po hororiz′blenych bufetach, a promitni nepmany y hordovyti tovaryshi svyatkuyut′ cherhove derzhzamovlennya. U misto, de nochamy v pyvnytsyach llyet′sya dzhaz, a zranku lunayut′ palki partiyni promovy. Kudy prybuvaye svizha krov sela, scho zminyt′ yoho vyhlyad i podobu. YAk-ot tsey talanovytyy student Stepan Radchenko v potertomu kostyumi ta zaporoshenych chobotyach! A prote molodyk sche ne zdohaduyet′sya, scho Kyyiv zovsim skoro zminyt′ yoho… «Misto» (1928) nazyvayut′ pershym urbanistychnym romanom v ukrayins′kiy literaturi. Valer’yan Pidmohyl′nyy spochatku pysav stsenariy do kinokomediyi, odnak, vidchuvshy «svoyu tsilkovytu bezporadnist′ na ts′omu zradlyvomu poli», vyrishyv utilyty tsyu temu v romani. Pislya areshtu y rozstrilu avtora tvir buv zaboronenyy azh do 1989 roku.