Mene zvaty Dusya

Odnoho dnya vy vse zabuly. Opynyvshys′ sami posered hluchoho sela, vy: znachodyte korovu i zmushuyete yiyi viryty, scho vona — vasha korova; znachodyte chuzhoho cholovika i zmushuyete yoho viryty, scho vin — vash bat′ko; znachodyte dim i zmushuyete sebe viryty, scho tse — vash dim. Ale tse vse spratsyuye til′ky za umovy, yakscho vas zvaty Dusya i vy z moyeyi knyzhky. — vid avtorky YElyzavety Burshtyn U seli, nazvu yakoho znayut′ lyshe mistsevi, horyt′ slyvove derevo i budynok, de kolys′ zhyla velyka rodyna. A v inshomu z'yavlyayet′sya Dusya — dorosla divchyna z plyushevym drakonom u rukach, chornymy rukamy ta rozhublenym pohlyadom. Vona ne pam’yataye nichoho pro sebe i ne znaye, de yiyi dim. Ale zhyttya kozhnoho, chto yiyi zustrine, zminyt′sya nazavzhdy. «Mene zvaty Dusya» — tse istoriya pro poshuk sebe, domu, vlasnoyi pam’yati ta lyubovi. Pro strachy, yaki my nesemo z dytynstva, vtraty y vidchaydushne prahnennya buty vydymymy. I pro te, yak inodi chuzhi lyudy stayut′ nayridnishymy.