U viyny ne zhinoche oblychchya

TSya knyha — pro viynu ochyma zhinok, molodych divchat, yaki buly medsestramy, pralyamy, saninstruktoramy, saperamy, snayperamy, kulemetnytsyamy, kucharkamy i voyuvaly narivni z cholovikamy. Vony vidverto rozpovidayut′ ne til′ky pro te, yak bylysya z vorohom, ale y pro te, pro scho ne pryynyato bulo hovoryty: yak vazhko bulo yim sered cholovikiv, yak ne vystachalo zhinochoyi formy i bilyzny, yak ne bulo okremo zhinochych zemlyanok i vbyralen′, yak pislya viyny vony chovaly svoyi medali i soromylysya viys′kovoho mynuloho, bo zitknulysya z ahresiyeyu z boku tylovych zhinok, yaki vvazhaly, scho vony pishly v cholovichyy kolektyv na peredovu zaymatysya rozpustoyu i shukaty sobi cholovikiv... I sche yak zhyly v zlydnyach, ale ne zvertalysya za dopomohoyu z invalidnosti, tomu scho «kontuzhenu nichto zamizh ne viz′me», a yim vsim chotilosya zamizh, a sche — velykoho kochannya. Adzhe vsi vony buly peredusim zhinkamy, bo zh lyshe zhinky, navit′ vmyrayuchy vid vorozhych kul′, dumayut′ pro te, schob buty krasyvymy, lyshe zhinky na viyni mozhut′ vyhlyadaty, yak choloviky, i strilyaty, yak choloviky, ale vseredyni zalyshatysya spravzhnimy zhinkamy...