U vijny ne žinoče oblyččja

Cja knyha — pro vijnu očyma žinok, molodych divčat, jaki buly medsestramy, praljamy, saninstruktoramy, saperamy, snajperamy, kulemetnycjamy, kucharkamy i vojuvaly narivni z čolovikamy. Vony vidverto rozpovidajut′ ne til′ky pro te, jak bylysja z vorohom, ale j pro te, pro ščo ne pryjnjato bulo hovoryty: jak važko bulo ïm sered čolovikiv, jak ne vystačalo žinočoï formy i bilyzny, jak ne bulo okremo žinočych zemljanok i vbyralen′, jak pislja vijny vony chovaly svoï medali i soromylysja vijs′kovoho mynuloho, bo zitknulysja z ahresijeju z boku tylovych žinok, jaki vvažaly, ščo vony pišly v čolovičyj kolektyv na peredovu zajmatysja rozpustoju i šukaty sobi čolovikiv... I šče jak žyly v zlydnjach, ale ne zvertalysja za dopomohoju z invalidnosti, tomu ščo «kontuženu nichto zamiž ne viz′me», a ïm vsim chotilosja zamiž, a šče — velykoho kochannja. Adže vsi vony buly peredusim žinkamy, bo ž lyše žinky, navit′ vmyrajučy vid vorožych kul′, dumajut′ pro te, ščob buty krasyvymy, lyše žinky na vijni možut′ vyhljadaty, jak čoloviky, i striljaty, jak čoloviky, ale vseredyni zalyšatysja spravžnimy žinkamy...