Povernennya vkradenoyi pamyati

Vtrata korinnya – trahediya kil′koch pokolin′ ukrayintsiv. Na zhal′, tse vidbuvalosya ne lyshe z tymy, chto buv vidnesenyy vitramy doli za mezhi Ukrayiny. I na ridniy zemli zrosiyschennya ta spotvorennya istoriyi peretvoryuvalo lyudynu u «homo sovyetikusa». A sche buv nytsyy strach yak naslidok represiy i holodomoru. Same cherez n′oho bat′ky inodi prychovuvaly vid ditey rodynni istoriyi. Tak bulo i v simʼyi avtorky knyhy. Odnak pidstupnyy napad rosiyi spryyav ne lyshe zrostannyu natsional′noyi svidomosti, a y poshuku rodovoho korinnya. Viyna zmusyla Ol′hu Donechchanku, yak i bahat′och ukrayintsiv, zamyslytysya nad pytannyam: «CHomu tak stalosya z namy?» TSiyeyu knyhoyu avtorka namahayet′sya daty na n′oho vidpovid′. Zi skupych faktiv i nechyslennych rozpovidey vona skladala pazl zhyttya sim’yi Kazbaniv. YIyi istoriyi – trahichni y kumedni, a chasom navit′ mistychni – vidbyvayut′ period, koly totalitaryzm splyundrovuvav nashu identychnist′. Avtorka sponukaye vsich nas cherez povernennya pamʼyati rodu povernuty samych sebe.