Meni dosi soromno vykydaty yizhu. Babusya rozpovidala meni pro Holodomor

TSey proekt vynyk yak rezul′tat vizual′noho doslidzhennya z vykorystannyam postfotohrafichnych praktyk, prysvyachenoho suchasnym pobutovym proyavam istorychnych travm CHCH storichchya, a takozh reprezentatyvnym mozhlyvostyam fotohrafiyi yak mediuma u predstavlenni travmatychnych podiy. SCHorazu, koly ya z bud′-yakoyi prychyny vykydayu yizhu, vidchuvayu za tse sorom. Niyakych lohichnych pidstav u ts′oho vidchuttya nemaye — ya tsilkom mozhu sobi dozvolyty ne z’yidaty te, choho ne chochu yisty, i tsym ne mozhna komus′ dopomohty abo kohos′ vryatuvaty. TSe prosto zalyshky yizhi na tariltsi — ta meni vse odno soromno. TSe vidchuttya ukorinene ne v lohitsi, a, skorishe, v moyiy postpam’yati (za terminom Marianny Hirsh): v dytynstvi babusya rozpovidala meni rizni istoriyi zi svoho zhyttya, i sered inshoho traplyalysya tezh spohady pro Holodomor. I tsey sorom za vykynutu yizhu pochodyt′ yakraz zvidty, z istoriy pro te, yak moya rodyna perezhyla tsey holod. SCHob yakos′ tse proilyustruvaty i rozibratysya v ts′omu vidchutti, protyahom dvoch misyatsiv my dokumentuvaly slidy vsiyeyi yizhi, yaku vykydaly. Potim z tsiyeyi dokumentatsiyi zrobyly kolazhi z frahmentamy znaydenych svitlyn, na yakych prysutni elementy peyzazhu. CHomu peyzazh? Bo, na vidminu vid slidiv, scho yich zalyshyv holod v nashiy (yak i bahat′och inshych ukrayintsiv — naschadkiv tych, chto perezhyv Holodomor) postpam’yati, slidiv u fizychnomu prostori ne zalyshylos′ — na vidminu vid perevazhnoyi bil′shosti inshych kolektyvnych travm, yaki dali isnuyut′ u landshafti yak mistsya pam’yati.