Prosta zhiva proza, ekspresivnіst′ yakoї zbivaє z nіg. YAskravij predstavnik nashich todіshnіch 20-ch Lev Skripnik vse svoє nedovge zhittya pisav pro Donbas ta lyudej. Spravzhnіch, ne zavzhdi pravil′nich, zavzhdi travmovanich. Pisav pro sebe — ditinu, yaka nadto rano pіznala і robotu v shachtі, і zlidnі bezchat′ka, і vіjnu, і polon, і v’yaznicyu. Pisav pro te, shho vіdchuv, bachiv ta perezhiv. Jogo geroj zavzhdi avtobіografіchnij, podії — pravdivі, a viverti іstorії — tragіchnі ta neperedbachuvanі. “YAk lyubili і vmirali” — ce lіteraturnij znyatok epochi, Donbasu pochatku minulogo stolіttya z usіma jogo neprostimi realіyami ta kolovertyu.
