Donbas yak metafora

U svoyiy noviy knyzhtsi pys′mennytsya ta doslidnytsya vizual′noyi kul′tury Kateryna YAkovlenko pyshe pro kino, tvory mystetstva, literaturni tvory, obrazy, yaki rozhortayut′ pered chytachamy ta chytachkamy metaforu Donbasu — mistsya, yakoho ne isnuye, ale yake napovnene imenamy, ptachamy, roslynamy, pryvydamy mynulych ta teperishnich podiy. Donbas, na yakyy dyvyt′sya avtorka — tse landshaft Donechchyny ta Luhanschyny zi svoyimy istoriyamy, z movoyu, yaku inodi vdayet′sya pochuty, rekonstruyuvaty, a inodi — lyshe natrapyty na slidy podiy ta yavysch, do yakych bil′she nemaye dostupu, dostup do yakych zavzhdy buv uskladnenyy.Archivy, artefakty, mify, zemlya ta viter, step, kurhany ta te, scho vid nych zalyshylosya, formuyut′ osoblyvyy pohlyad avtorky na ukrayins′kyy schid. Kateryna YAkovlenko zvertayet′sya do spivrozmovnyts′ ta spivrozmovnykiv, do bahat′och dzherel, ale y do prohalyn. TSya knyzhka maye vlasnyy rytm, v yakomu naukova rozvidka ruchayet′sya razom z literaturnym pys′mom ta uvazhna do porozhnich mists′, yaki isnuyut′ pomizh nymy.«Ne daty vidstani staty sche bil′shoyu, znayty slova ta obrazy, yakymy mozhna operuvaty yakscho ne bezbolisno, to, prynaymni, hidno ta teplo, ne daty zemli ta lyudyam zahubytysya – buty zabutymy ta vidkynutymy. Kateryna YAkovlenko bere na sebe vazhkyy trud zrobyty tse. Y robyt′, probyrayuchys′ kriz′ personal′nyy dosvid, kriz′ chesnist′ pytan′, na yaki poky nemaye vidpovidey, na pohlyad inshych — bil′shoyu miroyu vizual′nyy — pohlyad chuzhych ta svoyich inshych, yaki takozh namahalysya stavyty chesni pytannya», — Olena Styazhkina, istorykynya ta pys′mennytsya.