Rizdvjani spravy detektyva Žerara

Uzymku slavetnyj detektyv Žerar nudyvsja. Na chutori Vytivka ani smačnoï zelenyny, ani kaverznych istorij — najkraščych likiv vid nud′hy. Až os′ choč jakas′ rozvaha: do nych ïde Orkestr djatla Djadečka z koncertom do Dnja Svjatoho Mykolaja v zajačomu jaru. I choča Žerar ne chorovyj svystun, a detektyv, ale j dlja n′oho znajdet′sja robota: sprava pro vijalo prymy kapibary. I vin vychodyt′ na scenu, sebto beret′sja do rozsliduvannja. Koly ž Vytivkoju popovzly čutky pro pojavu čornoho horobcja, jakyj veršyt′ svoï temni spravy, i šistdesjat visim horobciv nažachano začaïlysja, — chiba mih Žerar lyšytysja ostoron′? I navit′ na Rizdvo, perebuvajučy v Karpatach, vin ne til′ky rozkošuvav i sluchav koljadky, a j šukav dlja vedmedyka Mis′ka zahublenu ljul′ku. Bo nijaka vin ne velyka myša, a slavetnyj detektyv. I dovesty ce dlja n′oho — sprava česti!