I znajdeš ty skarb u sobi

Alisa nikoly ne bula bohobojaznoju parafijankoju, ščo molylasja, perš niž z’ïsty pyrižok. A dlja svjaščennyka Žeremi vira bula povitrjam, sensom isnuvannja. Ta parafijan u cerkvi vs′oho dvanadcjat′, jak tych apostoliv. I praktyčna ateïstka Alisa vyrišuje dopomohty staromu druhovi pokraščyty ci pokaznyky. Dlja neï ce prosto čerhovyj proekt, jakyj treba «rozkrutyty». Ale zahlybljujučys′ u svit duchovnoho, Alisa vidčuvaje, jak ščos′ v nij počynaje zminjuvatysja. Tisni stiny skeptycyzmu ta ironiï, ščo zdavalysja ïj spravžn′oju svobodoju, postupovo rozsuvajut′sja. Zdajet′sja, šče krok — i Alisi vidkryjet′sja istyna, jaku vona vperto ne chotila pomičaty. Ale vsesvit dovkola raptom stane nezmirjanym. I ne zahubyt′sja v nim lyše toj, chto zrozumije, čoho choče naspravdi.