Ljuby i daj pomerty

JAk Beatles i fil′my pro Džejmsa Bonda zminyly brytans′ku kul′turu: špyhuns′ki trylery i patlati chlopci zamist′ červonych mundyriv i harmat. Odnoho žovtnevoho dnja 1962 roku u svit vyjšov Love Me Do — debjutnyj al′bom «Bitlz», i «Doktor Nou» — peršyj fil′m pro Džejmsa Bonda. Nevdovzi «Bitlz» staly najvplyvovišym hurtom v istoriï muzyky, a nepereveršenyj ahent 007 — najuspišnišym kinoherojem usich časiv. Ci novynky cilkovyto zminyly muzyčnu ta kinoindustriï j reputaciju Brytaniï u sviti: znenac′ka zamist′ červonych mundyriv i harmat Anhlija počala štampuvaty špyhuns′ki trylery i al′bomy patlatych chlopciv. Bil′šist′ kraïn mohly til′ky mrijaty pro peretvorennja kul′turnoho eksportu na vsesvitnje javyšče takoho masštabu. A te, ščo postimpers′ka Brytanija odnočasno narodyla dvi sensaciï takoho rivnja — bezprecedentnyj vypadok. «Ljuby i daj pomerty» — ce istorija dvoch velyčeznych kul′turnych fenomeniv, ščo označyly amerykans′ki prahnennja, fantaziï ta ujavlennja ljudej pro samych sebe. Džon Higgz nazavždy zminyt′ vaše ujavlennja pro Beatles, Džejmsa Bonda ta transatlantyčnu popkul′turu: vid peršopryčyn nenavysti Bonda do Beatles ta čomu Pol Makkartni tak chotiv buty ahentom 007 i do istoriï Ringo — zavojovnyka divčyny Bonda. Čomu varto pročytaty knyžku «Ljuby i daj pomerty: Džejms Bond, "Bitlz" i brytans′kyj charakter»? Kul′turna istorija postimpers′koï Brytaniï; Tvorče avtors′ke doslidžennja dvoch kul′turnych ikon i toho, jak vony zachopyly ujavu Brytaniï ta svitu; Labirynt kriz′ anhlijs′ku mental′nist′, de vyškolenyj ahent Bond zmahajet′sja iz samodijal′nistju liverpul′s′kych chlopčakiv. Pro avtora Džon Higgz (John Higgs) — anhlijs′kyj pys′mennyk, prozaïk, žurnalist, kul′turoloh. Joho tvory opublikovani u vyhljadi romaniv (pid psevdonimom JMR Higgs), biohrafij ta prac′ z istoriï kul′tury. Higgz pyše zokrema pro kontrkul′turu 1960-ch rokiv, prykladom jakoï buly taki pys′mennyky, chudožnyky ta aktyvisty, jak Timoti Liri, Robert Enton Vilson, Alan Mur ta The KLF. Cytaty Čerez ponuryj pohljad i amplua bidolašnoho prostaka z talantu Ringo jak barabanščyka kepkuvaly. U 1980-ch chodyv žart: «CHiba Ringo najkraščyj barabanščyk u sviti? Ta vin navit′ u Beatles ne najkraščyj barabanščyk!». Zaraz taki ringonenavysnyc′ki žarty vkazujut′ na naležnist′ do pevnoï vikovoï hrupy. Muzykantiv i molodšych šanuval′nykiv, jaki sluchajut′, zokrema, joho hru na barabanach u period miž pisneju «Tomorrow Never Knows» (1966) i al′bomom Džona Lennona «Plastic Ono Band» (1970), taki žarty spantelyčujut′. Poza sumnivom, Ringo hraje čudovo. Korin′ joho majsternosti — u majže samozrečenni: barabanščyk maje služyty pisni, a ne utyskaty ïï. Vin umiv vyhaduvaty absoljutno nespodivani, ale doskonali barabanni partiï, ščo neabyjak pokraščyly pisni typu «Come Together» abo «Rain». Za slovamy Dejva Grola, kolyšn′oho barabanščyka Nirvana i solista Foo Fighters, «Ringo buv korolem nastroju». D. Dž. Fontana, lehendarnyj barabanščyk Elvisa Presli, skazav, ščo «nikoly v žytti ne zustričav takoho čudovoho vidčuttja tempu, jak u Ringo»4 . U 2011-mu žurnal Rolling Stone prysudyv jomu p’jate misce u rejtynhu najkraščych barabanščykiv usich časiv. Žarty kincja CHCH stolittja nahadujut′: vyznaty, ščo taka talanovyta ljudyna mohla vyjty z takoho rajonu, jak Dingl, bulo neprosto. Bond — ce eskapists′ka fantazija zamožnoï, ale poranenoï duši. Fantazija, zmal′ovana tak žyvo, česno i bezsoromno, ščo vona perežyla svoho tvorcja, počala žyty vlasnym žyttjam i spiznala vsesvitn′oho uspichu. Bond — ce eskapizm i cilesprjamovanist′ u ljuds′kij podobi, ale vin temnyj, jak usi idoly. Bond ne takyj, jak inši brytans′ki heroï — korol′ Artur, Robin Hud abo Šerlok Holms. Vin zranenyj i vsucil′ zipsovanyj. Bond tvoryt′ dobro lyše tomu, ščo taka u n′oho robota. JAkščo ž robotu prybraty, personaž zlamajet′sja. Rany tvorcja neviddil′ni vid personaža, tož bodaj sproba joho vypravyty abo vyzvolyty mohla b zrujnuvaty čary. JEn Fleming zamovyv pozoločenu drukars′ku mašynku, koly šče pysav peršyj roman, «Kazyno “Rojal′”». Avtor, jakyj počav pysaty, ščob rozbahatity, zrobyv sobi žest pidtrymky. Fleming ne prychovuvav, ščo pyše «bezsoromno, zarady vtichy i hrošej». Pozoločena drukars′ka mašynka, možna skazaty, stala predtečeju holovnoho obrazu bondiany: krasyva oholena žinka na ližku, vkryta zolotom i het′ nežyva. Interv’juer: Vy vže majete plany na majbutnje? JAki-nebud′ zadumy? Džon: Ne znaju… Možlyvo, bil′še znimatys′ u fil′mach. Nam usim c′oho chotilosja b, bo ce duže veselo. Važko, ale na znimannjach možna dobrjače porehotaty. Interv’juer: A vy ščo skažete, Ringo? Ringo: Te same. Obožnjuju fil′my. Pol: Znajete, ja dumaju, my vsi chotily b znjatys′… U dobromu fil′mi. JAkyj my vsi vvažaly b dobrym. I vypuskaty dobri plativky. Džordž: Tobto cej ty ne vvažaješ dobrym? Pol: Vin nepohanyj. Sam rozumiješ, ščo ja maju na uvazi. Džon: Hiršyj za «Džejmsa Bonda», tak? Pol: Hiršyj za «Džejmsa Bonda». Vidhuky «U centri uvahy — henial′nyj labirynt kriz′ anhlijs′ku mental′nist′, de vyškolenyj ahent Bond konkuruje iz samodijal′nistju liverpul′s′kych chlopčakiv. Use kolys′ mynaje, ale Bond bezsmertnyj, a «Bitlz» use šče na sluchu. Obydvi franšyzy vyrobljatymut′ produkt vično. Cja knyžka — čudovyj i, jak ne dyvno, prosvitnyc′kyj sposib zhajaty čas miž serialamy», — The Wall Street Journal «U knyžci «Ljuby i daj pomerty» Higgz navodyt′ potužni arhumenty na koryst′ toho, ščo ahenty 007 i «Fantastyčna četvirka» majut′ osoblyve značennja dlja svitu», — Salon «Dyvovyžno», — Los Angeles Times «Higgz buduje svoju rozpovid′ na jaskravych obrazach «Bitlz» ta ïchn′oho fan-klubu, a takož na evoljuciï obrazu Bonda ta joho real′nych al′ter-eho. Rezul′tat — vdumlyva mandrivka popkul′turoju, spovnena svižych idej ta neočikuvanych zv'jazkiv», — Publishers Weekly «Tvorče avtors′ke doslidžennja dvoch kul′turnych ikon i toho, jak vony zachopyly ujavu Brytaniï ta svitu. Duže cikave pojednannja popkul′tury ta istoriï», — Booklist «Perša Bondiana «Doktor Nou» ta peršyj synhl «Bitlz» Love Me Do vyjšly 5 žovtnja 1962 roku. Z c′oho dyvovyžnoho zbihu Džon Higgz vytkav smilyvu, slipučo-rozvažal′nu krytyku popkul′tury. Vona rozumna, analityčna, ale j nadzvyčajno vesela. Na kožnij storinci je ščos′ provokatyvne čy vykryval′ne», — The Mail on Sunday «U knyzi «Ljuby i daj pomerty» Džon Higgz umilo pojednuje dva odnočasni javyšča, ščob rozpovisty pro kul′turnu istoriju postimpers′koï Brytaniï. Za slovamy Higgza, dvi brytans′ki ikony takož uosobljujut′ kontrastni pohljady na žyttja i polityku. Vin vykryvaje cju pychu z krytyčnoju uvahoju do detalej», — The Economist «Dva povojenni brytans′ki fenomeny, odyn z jakych uosobljuje smert′, a inšyj — ljubov, protystavleno bezliččju henial′nych sposobiv», — The Spectator «Hostrosjužetnyj i cikavyj. Higgz — žvavyj pys′mennyk, jakyj zibrav bahato zachoplyvych skarbiv šistdesjaty rokiv brytans′koï popkul′tury», — The Guardian