Al′bera Kamyu (1913—1960), frantsuz′koho romanista, filosofa, publitsysta, laureata Nobelivs′koyi premiyi 1957 roku, za zhyttya nazyvaly «volodarem dum», i nyni vin vvazhayet′sya odnym iz nayvyznachnishych pys′mennykiv ta myslyteliv XX stolittya. Kamyu narodyvsya v Alzhyri v rodyni robitnyka, navchavsya na filosofs′komu fakul′teti, zaymavsya teatral′noyu i hromads′koyu diyal′nistyu. U roky okupatsiyi Frantsiyi Nimechchynoyu brav uchast′ u rusi Oporu, spivpratsyuvav iz pidpil′noyu hazetoyu «Komba», yaku ocholyv pislya zvil′nennya krayiny. Zbirka «Vyhnannya i tsarstvo», kudy uviyshly shist′ novel, bula vydana 1957 roku u Frantsiyi i vidobrazhaye hlybynni zminy, scho vidbulysya u tvorchiy svidomosti pys′mennyka. Navmysno unykayuchy novators′kych form, Kamyu vmischuye v odniy knyzhtsi duzhe rizni istoriyi, yaki ob'yednuye tema samotnosti ta izolyatsiyi vid suspil′stva. Podiyi v bil′shosti z novel vidbuvayut′sya v Alzhyri, de vin narodyvsya. Pys′mennyk rozpovidaye pro zhyttya bidnyakiv, pro dolyu chudozhnyka, yakyy vtrachaye talant, pro pravo osobystosti na bunt i pro vidsutnist′ nayvazhlyvishoho vyboru — mozhlyvosti ne obyraty.
