Al′bera Kamju (1913—1960), francuz′koho romanista, filosofa, publicysta, laureata Nobelivs′koï premiï 1957 roku, za žyttja nazyvaly «volodarem dum», i nyni vin vvažajet′sja odnym iz najvyznačnišych pys′mennykiv ta myslyteliv XX stolittja. Kamju narodyvsja v Alžyri v rodyni robitnyka, navčavsja na filosofs′komu fakul′teti, zajmavsja teatral′noju i hromads′koju dijal′nistju. U roky okupaciï Franciï Nimeččynoju brav učast′ u rusi Oporu, spivpracjuvav iz pidpil′noju hazetoju «Komba», jaku očolyv pislja zvil′nennja kraïny. Zbirka «Vyhnannja i carstvo», kudy uvijšly šist′ novel, bula vydana 1957 roku u Franciï i vidobražaje hlybynni zminy, ščo vidbulysja u tvorčij svidomosti pys′mennyka. Navmysno unykajučy novators′kych form, Kamju vmiščuje v odnij knyžci duže rizni istoriï, jaki ob'jednuje tema samotnosti ta izoljaciï vid suspil′stva. Podiï v bil′šosti z novel vidbuvajut′sja v Alžyri, de vin narodyvsja. Pys′mennyk rozpovidaje pro žyttja bidnjakiv, pro dolju chudožnyka, jakyj vtračaje talant, pro pravo osobystosti na bunt i pro vidsutnist′ najvažlyvišoho vyboru — možlyvosti ne obyraty.
