Uchen′ vіd′maka

Mene zvut′ Tom. І ya —s′omij sin s′omogo sina. Moї bat′ki vіddali mene v uchnі do spravzhn′ogo Vіd′maka. YA tak samo mushu ovolodіti cim remeslom. Bіl′shіst′ uchnіv Vіd′maka buli zanadto lіnivі ta nesluchnyanі. Voni ne zmogli zavershiti navchannya. Dechto navіt′ zaginuv… Ale ya — s′omij sin s′omogo sina. YA mozhu bachiti prividіv. І menі sudilosya zachishhati cej svіt vіd potojbіchnich stvorіn′. Nu yakshho ya, zvіsno, podolayu vsі cі trenuval′nі viprobuvannya і ne nakoyu durnic′… Ce nache neskladno. Golovne, shho zapovіv menі Vіd′mak, — ne rozmovlyati z dіvchatami v gostronosich tuflyach. Bo dіvchata v takomu vzuttі — najnebezpechnіshі ta najzhorstokіshі vіd′mi u svіtі. Same odna z nich tіl′ki-no vryatuvala mene vіd beshketnikіv. YAk zhe ya mіg ne zagovoriti z neyu? Do rechі, її іm’ya Alіsa. І, zdaєt′sya, ya vtrapiv u serjoznu chalepu…