Te, scho vydno zvidsy

Sel′mi vtretye nasnyvsya okapi. Meshkantsi Vesterval′du vzhe znayut′, scho tsey son vischuye smert′. Tomu vony vidchaydushno unykayut′ lyudey, tvaryn, ruchu. Pyshut′ roz lohi lysty pro «zavzhdy» y «nikoly». Napovnyuyut′ svoyi zhyttya pravdyvistyu, bo po myraty z prychovanoyu pravdoyu v tili nadzvychayno bolyache. Vidtak optyk, yakyy de syatky rokiv trymav svoye kochannya do Sel′my u tayemnytsi, vyrishuye daty volyu pochuttyam. Maty Luyizy, Astrid, shukaye sposib rozluchytysya z yiyi bat′kom. Vona ne kochaye vlasnyka kafe-morozyva, z yakym zakrutyla roman, ale y Petera tezh bil′she ne kochaye. Ta nichto z nych ne pomre ts′oho razu. I smert′, scho stanet′sya, ne rozb’ye yichni sertsya tak syl′no, yak sertse Luyizy, onuky Sel′my... «Te, scho vydno zvidsy» — filosofs′kyy roman-rozdum pro absurdnist′ zhyttya i, smerti, bezsmertya, take rizne y podekoly nedorechne kochannya. Pro hore, yake zminyuye odnu divchynku y tsilu hromadu. I pro poshuk sebe v ts′omu velykomu, dyvnomu sviti.