Beschreibung
Sel′mi vtretje nasnyvsja okapi. Meškanci Vesterval′du vže znajut′, ščo cej son
viščuje smert′. Tomu vony vidčajdušno unykajut′ ljudej, tvaryn, ruchu. Pyšut′ roz
lohi lysty pro «zavždy» j «nikoly». Napovnjujut′ svoï žyttja pravdyvistju, bo po
myraty z prychovanoju pravdoju v tili nadzvyčajno boljače. Vidtak optyk, jakyj de
sjatky rokiv trymav svoje kochannja do Sel′my u tajemnyci, vyrišuje daty volju počuttjam.
Maty Luïzy, Astrid, šukaje sposib rozlučytysja z ïï bat′kom. Vona ne kochaje vlasnyka
kafe-morozyva, z jakym zakrutyla roman, ale j Petera tež bil′še ne kochaje. Ta nichto
z nych ne pomre c′oho razu. I smert′, ščo stanet′sja, ne rozb’je ïchni sercja tak syl′no,
jak serce Luïzy, onuky Sel′my...
«Te, ščo vydno zvidsy» — filosofs′kyj roman-rozdum pro absurdnist′ žyttja
i, smerti, bezsmertja, take rizne j podekoly nedorečne kochannja. Pro hore, jake zminjuje
odnu divčynku j cilu hromadu. I pro pošuk sebe v c′omu velykomu, dyvnomu sviti.
