Te, ščo vydno zvidsy

Sel′mi vtretje nasnyvsja okapi. Meškanci Vesterval′du vže znajut′, ščo cej son viščuje smert′. Tomu vony vidčajdušno unykajut′ ljudej, tvaryn, ruchu. Pyšut′ roz lohi lysty pro «zavždy» j «nikoly». Napovnjujut′ svoï žyttja pravdyvistju, bo po myraty z prychovanoju pravdoju v tili nadzvyčajno boljače. Vidtak optyk, jakyj de sjatky rokiv trymav svoje kochannja do Sel′my u tajemnyci, vyrišuje daty volju počuttjam. Maty Luïzy, Astrid, šukaje sposib rozlučytysja z ïï bat′kom. Vona ne kochaje vlasnyka kafe-morozyva, z jakym zakrutyla roman, ale j Petera tež bil′še ne kochaje. Ta nichto z nych ne pomre c′oho razu. I smert′, ščo stanet′sja, ne rozb’je ïchni sercja tak syl′no, jak serce Luïzy, onuky Sel′my... «Te, ščo vydno zvidsy» — filosofs′kyj roman-rozdum pro absurdnist′ žyttja i, smerti, bezsmertja, take rizne j podekoly nedorečne kochannja. Pro hore, jake zminjuje odnu divčynku j cilu hromadu. I pro pošuk sebe v c′omu velykomu, dyvnomu sviti.