CHas zhyty i chas pomyraty. Lyuby blyzhn′oho tvoho

1944-y. Viyna dobihaye kintsya. Ryadovyy Ernst Hreber povertayet′sya zi Schidnoho frontu dodomu u vidpustku. Ale ridne misto zruynovane bombarduvannyam. Rozshukuyuchy bat′kiv, Ernst zustrichaye Elizabet… U nych obmal′ chasu. Ale tsi kil′ka dniv, scho vony provely razom, zdatni vmistyty v sebe vse zhyttya. Vse yichnye korotke zhyttya i velyke kochannya, u yakoho nemaye maybutn′oho… Koly ves′ svit ruynuyet′sya, koly chtos′ za tebe vyrishuye, scho teper — chas pomyraty, tak chochet′sya zhyty... («CHas zhyty i chas pomyraty») Vazhkyy podych viyny zmushuye yich tikaty z natsysts′koyi Nimechchyny. Vony bil′she ne mayut′ ni bat′kivschyny, ni mynuloho, ni maybutn′oho. YE til′ky «tut» i «zaraz». Ale, blukayuchy peredvoyennoyu YEvropoyu, popry ostrach, holod, zlydni vony vse zh znachodyat′ u sobi syly zalyshatysya lyud′my ta ne boyatysya kochaty… Lyuby blyzhn′oho tvoho — skazav CHrystos. Lyuby blyzhn′oho — povtoryv Remark. Navit′ koly navkolo sutsil′na temryava. Osoblyvo todi. («Lyuby blyzhn′oho tvoho»)