Čas žyty i čas pomyraty. Ljuby blyžn′oho tvoho

1944-j. Vijna dobihaje kincja. Rjadovyj Ernst Hreber povertajet′sja zi Schidnoho frontu dodomu u vidpustku. Ale ridne misto zrujnovane bombarduvannjam. Rozšukujučy bat′kiv, Ernst zustričaje Elizabet… U nych obmal′ času. Ale ci kil′ka dniv, ščo vony provely razom, zdatni vmistyty v sebe vse žyttja. Vse ïchnje korotke žyttja i velyke kochannja, u jakoho nemaje majbutn′oho… Koly ves′ svit rujnujet′sja, koly chtos′ za tebe vyrišuje, ščo teper — čas pomyraty, tak chočet′sja žyty... («Čas žyty i čas pomyraty») Važkyj podych vijny zmušuje ïch tikaty z nacysts′koï Nimeččyny. Vony bil′še ne majut′ ni bat′kivščyny, ni mynuloho, ni majbutn′oho. JE til′ky «tut» i «zaraz». Ale, blukajučy peredvojennoju JEvropoju, popry ostrach, holod, zlydni vony vse ž znachodjat′ u sobi syly zalyšatysja ljud′my ta ne bojatysja kochaty… Ljuby blyžn′oho tvoho — skazav CHrystos. Ljuby blyžn′oho — povtoryv Remark. Navit′ koly navkolo sucil′na temrjava. Osoblyvo todi. («Ljuby blyžn′oho tvoho»)