Povist′ pro Mykolu Zerova

Mykola Zerov (1890–1937) – klyuchova postat′ v istoriyi natsional′no-kul′turnoho Renesansu 1920-ch rr. Literaturoznavets′, lider «p’yatirnoho hrona» poetiv-neoklasykiv, polemist, blyskuchyy perekladach, kyyivs′kyy Zolotoust, chyye orators′ke mystetstvo spravedlyvo vvazhayet′sya neperevershenym, «zhyve sriblo», za vyznachennyam druziv, – use tse hrani odniyeyi tvorchoyi osobystosti. «Povist′ pro Mykolu Zerova» Volodymyra Panchenka ye doslidzhennyam istoriyi zhyttya tsiyeyi nezvychaynoyi lyudyny. Pronyklyvyy analiz riznych aspektiv tvorchosti Zerova poyednuyet′sya iz uvahoyu do kul′turnoho y suspil′no-politychnoho kontekstu 1910–1930-ch rokiv, do literaturno-mystets′koho seredovyscha Kyyeva toho unikal′noho chasu. Veduchy vil′nu vid akademichnych nadmirnostey opovid′, poklykanu aktualizuvaty tradytsiyu «povisti mynulych lit», avtor orhanichno vykorystovuye ridkisni archivni materialy, rarytetni periodychni vydannya i dokumenty. Yoho «poshuky utrachenoho chasu» – tse sproba maksymal′no nablyzyty do nas podiyi y oblychchya tych«riz′byariv», yaki, popry «pidli i skupi chasy», prahly pidnesty ukrayins′ke chudozhnye slovo na «spravzhni verchohir’ya».