Zamok na dvoich

YA tol′ko raspravila kryl′ya posle tyazheloj utraty, kak umer moj otchim. Nemalye den′gi, rodovoj zamok CHernyj drakon i menya v pridachu on ostavil svoemu plemyanniku. Ego cel′ – izbavit′sya ot podopechnoj, moya – ostat′sya lyuboj cenoj. YA pytayus′ protivostoyat′ tainstvennomu opekunu, tol′ko kazhdyj raz proigryvayu. No samoe uzhasnoe – on podobral klyuch k moemu serdcu, kotoroe dolgie gody skovyval ledyanoj pancir′.