Zamok na dvoich

JA tol′ko raspravila kryl′ja posle tjaželoj utraty, kak umer moj otčim. Nemalye den′gi, rodovoj zamok Černyj drakon i menja v pridaču on ostavil svoemu plemjanniku. Ego cel′ – izbavit′sja ot podopečnoj, moja – ostat′sja ljuboj cenoj. JA pytajus′ protivostojat′ tainstvennomu opekunu, tol′ko každyj raz proigryvaju. No samoe užasnoe – on podobral ključ k moemu serdcu, kotoroe dolgie gody skovyval ledjanoj pancir′.