Z lyubovyu — tato

Vin mih pokazuvaty synu svit, navchaty i prosto buty poruch. Natomist′ pishov zachyschaty svoyu derzhavu u rosiys′ko-ukrayins′kiy viyni. Ta popry vysnazhlyvi voyenni budni holovnyy heroy ne zabuvaye buty bat′kom. Tak vynykaye tsya knyzhka — rozmova iz synom, yakyy zalyshayet′sya daleko, ale vodnochas zavzhdy poruch — u samomu sertsi. Tut nemaye batal′nych stsen chy opysiv boyiv. Valeriy Puzik namahayet′sya prodemonstruvaty, scho navit′ u chas nayzhorstokishych viyn u tsentri vs′oho — lyudyna. Vin vede chytacha ulamkamy spohadiv, refleksiyamy s′ohodennya i mriyamy pro maybutnye, stvoryuyuchy vlasnu frontovu real′nist′. TSya knyzhka — tse tut i zaraz, u yakomu perebuvayut′ tysyachi soldativ na viyni. TSe zhyvyy nerv, yakyy ne dozvolyaye zalyshatysya bayduzhym do vs′oho, scho tebe otochuye. TSe vuz′ka stezhka nad prirvoyu, yaku potribno proyty, schob vreshti pobachyty svitlo — svoyich ditey, svoyich ridnych i svoyu myrnu krayinu.