YAbluka YEvy

YEva zhyla y dyakuvala Bohu: cholovik robotyaschyy, ditky zdorovi, velyka viyna povz proyshla. Ale ne znala, scho zemlya yichnya teper ne yim nalezhyt′. YAk bezpravnu chudobu zavantazhyly yich u vahon y povezly nevidomo kudy. Za liniyeyu Kerzona vona zalyshyla ridnu chatu y popil bat′kiv i sestry, selo yakych spalyly polyaky. U poyizdi YEva ryatuye vid smerti nemovlya y na znak podyaky vid rodyny lemkiv otrymuye podarunok — derev’yane yabluchko... Ira, onuka YEvy, zhyve bez mety, bez mriyi. Azh poky za zavdannyam redaktsiyi ne opynyayet′sya na Schodi Ukrayiny. U Piskach, u zhinky, scho chovayet′sya z synom vid obstriliv, vona bachyt′ derev’yane yabluchko... CHervonym i chornym vyshyla dolya zhyttyevi shlyachy tr′och zhinok. «CHy ne darma vse bulo?» — nache spytaye odna. I tsvitom yabluni dolya dast′ yiy vidpovid′.