PRYRODNYY ROMAN

Zdayet′sya, niby vse pochalosya vid zvychaynoho pletenoho krisla-hoydalky. Vidkoly vono z’yavylosya v domi holovnoho heroya, yoho zhyttya nevblahanno ruynuyet′sya, sim’ya rozpadayet′sya, a na rynku poblyzu vin znachodyt′ takoho zh, yak i vin, nevdachu-samitnyka, tak samo pys′mennyka, u takomu samomu pletenomu krisli. Niby vs′oho ts′oho ne dosyt′, vin predstavlyayet′sya takym samym, yak u heroya, im’yam. Heroyeve «ya» pochynaye rozpadatysya, yak i vse navkolo — yak usya real′nist′ skladnych i bozhevil′nych postkomunistychnych bolhars′kych 1990-ch. Ale heroy rozpadayet′sya ne na ulamky, a na istoriyi. Vin staye yich kolektsionerom, opovidachem, postupovo zbyrayuchy yich u dyvnyy pazl, yakyy naybil′she nahaduye fasetkove oko muchy. «Pryrodnyy roman» laureata Mizhnarodnoyi Bukerivs′koyi premiyi, nayvidomishoho u sviti bolhars′koho pys′mennyka Georgi Gospodinova — tse vesele y zhurlyve, ironichno-nostal′hiyne pletyvo syuzhetiv i sposterezhen′, z yakych, mozhlyvo, i skladayet′sya same zhyttya.