POTSILUNOK BUV NE OSTANNIY : povist′

L′olya rosla v blahopoluchnomu sviti, de buly rozkishna kvartyra, yaskravi simeyni podorozhi, brendovyy odyah, druzhnyy klas, ul′otni tusovky. A odnoho dnya z usim tsym dovelosya rozproschatysya y potrapyty v zovsim inshu real′nist′. YIyi bat′ka zaareshtuvaly, i teper vona y mama zhyvut′ z babuseyu y didusem u yichniy posharpaniy kvartyri. Obirvalysya kontakty z litseynymy druzyamy, i navit′ naykrascha podruha viddalyayet′sya. Duzhe skladno v noviy shkoli. Uchyteli nache ne znayut′ i ne zdohaduyut′sya, yak tut nesterpno. L′olya, yaka ne zdatna terpity znuschannya zhorstokych rozbyshak, pochynaye «voyuvaty» z nymy, naryvayuchys′ na hirki nepryyemnosti. YEdyna vidrada — vtecha na dach desyatypoverchivky. TSyu schovanku pid nebom pokazav yiy Stas — odnoklasnyk, yakyy tusuyet′sya v tiy chamovytiy kompaniyi. L′olya diznayet′sya, scho do problem u yiyi sim’yi prychetnyy yoho bat′ko, i rozumiye: treba zabuty pro Stasa. A yak tse zrobyty, koly z nym tak dobre i solodko… Do murashok. Dramatychni obstavyny, zdayet′sya, ostatochno roz’yednayut′ L′olyu i Stasa. Ta v kochannya svoya lohika: yichniy potsilunok buv ne ostanniy.