Moloko z krov`yu

Istoriya prystrasnoho, trahichnoho, vkradenoho v sebe kochannya, scho pochynayet′sya sche za Druhoyi svitovoyi viyny i… ne zakinchuyet′sya, poky yak ne maty, to dolya vklade do ruk svoyim don′kam chervone koralove namysto… Nyzku chervonych, yak krov, koraliv nosyla na hrudyach horda chornooka Marusya i chotila podaruvaty kolys′ na schastya dontsi… Viryla, scho znaye, yake vono, te schastya. Ta chiba zhintsi tse vyrishuvaty — ne doli? Bo zhinka dumala: «SCHo lyudy skazhut′?..» A vony zh skazhut′, prylipet′sya — ne obirvesh… Ta tak i ne diznavsya nichto, yak na neyi, chuzhu druzhynu, schonochi, vse zhyttya chekav Stepan. TSe yomu vona narodyla don′ku, bo kochala… A todi lyudy sklaly lehendu… U kolys′ perspektyvne selo, a teper — perspektyvne mistse dlya hol′f-klubu i rozkishnych mayetkiv pryyizdyt′ z-za kordonu Ruslana Ordyns′ka, yuna krasunya, don′ka ukrayins′koho oliharcha. SHukaye ne prosto mistse dlya budynku, a mistse z «lehendoyu». A znachodyt′ vysochlyy buzkovyy kusch i chervonu namystynu pid nym, yedynu na tonkiy nyttsi… I kil′ka tenditnych zhyvych parostkiv…