Moloko z krov`ju

Istorija prystrasnoho, trahičnoho, vkradenoho v sebe kochannja, ščo počynajet′sja šče za Druhoï svitovoï vijny i… ne zakinčujet′sja, poky jak ne maty, to dolja vklade do ruk svoïm don′kam červone koralove namysto… Nyzku červonych, jak krov, koraliv nosyla na hrudjach horda čornooka Marusja i chotila podaruvaty kolys′ na ščastja donci… Viryla, ščo znaje, jake vono, te ščastja. Ta chiba žinci ce vyrišuvaty — ne doli? Bo žinka dumala: «ŠČo ljudy skažut′?..» A vony ž skažut′, prylipet′sja — ne obirveš… Ta tak i ne diznavsja nichto, jak na neï, čužu družynu, ščonoči, vse žyttja čekav Stepan. Ce jomu vona narodyla don′ku, bo kochala… A todi ljudy sklaly lehendu… U kolys′ perspektyvne selo, a teper — perspektyvne misce dlja hol′f-klubu i rozkišnych majetkiv pryïzdyt′ z-za kordonu Ruslana Ordyns′ka, juna krasunja, don′ka ukraïns′koho oliharcha. Šukaje ne prosto misce dlja budynku, a misce z «lehendoju». A znachodyt′ vysochlyj buzkovyj kušč i červonu namystynu pid nym, jedynu na tonkij nytci… I kil′ka tenditnych žyvych parostkiv…