Mirylo

Odnoho, zdavalosya b, zvychaynoho dnya, vy prokydayetesya, p’yete kavu i rushaye te u spravach. Prote za porohom domu znachodyte dyvnu derev’yanu korobochku. U niy zberihayet′sya vasha dolya: vidpovid′ na zapytannya, skil′ky chasu vam sche lyshylosya prozhyty. Vid feshenbel′nych budynkiv u peredmistyach do nametiv u pustelyach — kozhna lyudyna na kozhnomu kontynenti otrymuye taku zh skryn′ku. V odnu myt′ svit ochoplyuye kolektyvna panika. Zvidky vony? SCHo oznachayut′? CHy ye pravda v tomu, scho vony obitsyayut′? Koly suspil′stvo rozkolyuyet′sya y ob’yednuyet′sya, spovnyuyet′sya uperedzhen′ i shukaye vychid, kozhna lyudyna postaye pered bentezhnym vyborom: chy choche vona znaty, skil′ky chasu yiy vidmiryano? I scho vona robytyme iz tsym znannyam? «Mirylo» opysuye svitanok novoho svitu cherez hrupu z vos′my heroyiv, chyyi ri shennya ta doli pereplitayut′sya: naykraschi druzi, ob’yednani spil′nymy mriyamy; druzi po lystuvannyu, yaki znachodyat′ pidtrymku odne v odnomu; para, yaka dumaye, scho yim nema kudy pospishaty; likar, yakyy ne mozhe sam sebe vryatuvaty, i polityk, chyya skryn′ka staye «porochovoyu bochk