Mezhyhirs′kyy did

Oleksa Storozhenko vidomyy nasampered veselymy opovidannyamy pro chortiv i «prykrych bab», ta spravzhnyu lyubov vin plekav same do istorychnoyi mynuvshyny. Mandruyuchy u sluzhbovych spravach, pys′mennyk polyublyav znayty starozhyla i rozpytaty yoho pro kolyshni chasy, — neridko tse vylyvalosya v unikal′ni istoriyi. Proza Storozhenka prosyaknuta duchom kozachchyny y tuhoyu za bezpovorotno vtrachenym mynulym. Poryad iz zamal′ovkamy-humoreskamy pys′mennyk fiksuye na paperi zahubleni dni slavy zaporozhtsiv i haydamakiv, zbyraye narodni lehendy y buval′schyny, zapysuye fol′klor. Krim toho, Storozhenko mav na meti stvoryty «ukrayins′koho Fausta» v obrazi lehendarnoho Marka Pekel′noho, scho mandruye na mezhi mizh tsym i tym svitom. YAkby ne peredchasna smert′ avtora — chtozna, chy ne stav by tsey tvir poryad z Eneyidoyu i CHornoyu radoyu. Nasliduyuchy pryklad pys′mennyka, mozhemo y my porynuty v mynule, zberezhene chiba na storinkach knyzhok, i ozhyvyty yoho, yak robyv tse Oleksa Storozhenko, stvoryuyuchy «Spomynky pro Mykytu Leontiyovycha Korzha», «Dorosha», «Marka Proklyatoho» ta inshi nepovtorni tvory.