Morok nad mistom

Oksana ne vmiye obyraty cholovikiv, odyah i kompaniyu. Ne mozhe znayty ni normal′nu robotu, ni zyomnu chatu. Ta scho vzhe tam: navit′ pokinchyty z soboyu yak slid Oksana ne spromohlasya. Vona p’ye antydepresanty y haryachkovo borsayet′sya v kruhoverti stolychnoho zhyttya, spodivayuchys′, scho rano chy pizno vse zminyt′sya. I odnoho dnya vse taky zminyuyet′sya: vona pochynaye bachyty nezhyvych i nemertvych istot, yakych u Kyyevi vyyavylosya povno, ta vidkryvaye dlya sebe toy bik istoriyi stolytsi, pro yakyy navit′ ne pidozryuvala. CHy pid sylu Oksani, scho radshe zvykla buty strashnoyu podruzhkoyu, anizh holovnoyu heroyineyu, perelamaty chid dramatychnoyi borot′by za terytoriyu, vyznachytysya, na yakomu vona botsi u viyni mertvych iz nemertvymy — i zrozumity, scho robyty z morokom u sobi?