Lyuborats′ki

«Nedarma moyi tatun′o pokiyni kazhut′ bulo, scho budut′ ne uchenyky, a muchenyky; ne uchyteli, a muchyteli», — povtoryuye povsyakchas panimatka Lyuborats′ka, heroyinya simeynoyi chroniky Anatoliya Svydnyts′koho. Podiyi romanu vidbuvayut′sya na Podilli v seredyni CHICH st., u tsentri rozpovidi — rodyna Lyuborats′kych. Pered namy postaye istoriya simʼyi svyaschennyka, yakyy namahayet′sya balansuvaty mizh tyskom pol′s′koyi shlyachty ta pravoslavnoho duchovenstva. Zreshtoyu bat′ko viddaye starshych ditey u nauku, prahnuchy dlya nych kraschoyi doli, ta natomist′ impers′ka osvita znyschuye rodynu. Zmal′ovuyuchy kolorytni detali navchannya v bursi ta seminariyi, sil′s′kyy pobut i bezzhal′ni realiyi podruzhn′oho zhyttya, avtor vodnochas porushuye pytannya vtraty ukrayintsyamy zv’yazku zi svoyim korinnyam i rodom. Vysvitlena Svydnyts′kym problema denatsionalizatsiyi, yaka vede do ruynuvannya osobystosti, aktual′na y doteper.