Kvity tsykoriyu. Roman

Uzhe desyat′ rokiv pislya dramatychnych podiy vin namahayet′sya vtekty vid sebe. Ale vsi zusyllya marni — vin bezvychidno brodyt′ po kolu, katuyet′sya vidchuttyam vyny, pryhnichenyy i mayzhe zlamanyy spohadamy. Samotnist′ vysushyla yoho dushu. Zrobyla bayduzhym do vs′oho i, yak zdavalosya yomu, — nazavzhdy. I raptom nespodivana zustrich z yunoyu divchynoyu zminyuye vse v yoho zhytti. Ochi inakshe staly bachyty svit. Vin po-novomu pochynaye vidchuvaty sebe. I znachodyt′ rozuminnya, scho selo, de mav nadiyu schovatysya vid vyprobuvan′ zhyttyam, — oseredok velykoho svitu. A v lyudey, yaki poruch, — chysti y haryachi dushi. I tsykoriy, yakyy bahato chto zvyklo vvazhaye bur’yanom,(— horda y nizhna pol′ova kvitka. CHarivna, yak nebesa. Mitsne korinnya daye yiy sylu i stiykist′. Dlya tych, chto bahato perezhyv, vona — neotsinennyy skarb.