Do zustrichi z toboyu (poket)

«Pidshtovchuy sebe. Ne zasydzhuysya». Same ts′oho paralizovanyy Vill vchyt′ Luyizu, svoyu molodu dohlyadal′nytsyu. Vona meshkaye z bat′kamy, znaye napevne, skil′ky krokiv vid zupynky do yiyi budynku, ale navit′ ne uyavlyaye, yak vono — zhyty na povnu. A vin pislya zhachlyvoyi avariyi tsilkom vtratyv sens zhyttya, schovavshy vsi pochuttya pid maskoyu zbayduzhiloho tsynika... Takymy vony buly do zustrichi odne z odnym. Ale holovne — yakymy staly! «ZHyvy na povnu. Prosto zhyvy»....