Do zustriči z toboju (poket)

«Pidštovchuj sebe. Ne zasydžujsja». Same c′oho paralizovanyj Vill včyt′ Luïzu, svoju molodu dohljadal′nycju. Vona meškaje z bat′kamy, znaje napevne, skil′ky krokiv vid zupynky do ïï budynku, ale navit′ ne ujavljaje, jak vono — žyty na povnu. A vin pislja žachlyvoï avariï cilkom vtratyv sens žyttja, schovavšy vsi počuttja pid maskoju zbajdužiloho cynika... Takymy vony buly do zustriči odne z odnym. Ale holovne — jakymy staly! «Žyvy na povnu. Prosto žyvy»....