Akuly iz stali

Proza Ovechkina chorosha i tem, chto v nej est′, i tem, chego v nej net. Ona pryamoj potomok prozy Koneckogo i Pokrovskogo, u neyo prochnye zdorovye korni. Ona chitaetsya v radost′ i pechalit bez unyniya, kak teksty Venichki Erofeeva. Eyo strochkami dvizhet luchshee, chto my dali miru voobshhe i literature v chastnosti – russkij realizm. U kotorogo, kak my znaem, net zapretnych tem i krasok, zaumi i pokaznogo bleska, a est′ sobytiya, lyudi i rasskazchik.