Ostriv naperedodni

Umberto Eko (1932—2016) — italiys′kyy filosof, vyznanyy fachivets′ v oblasti semiotyky i seredn′ovichnoyi kul′tury, ale naybil′sh vidomyy yak avtor romaniv, u yakych obyednalysya istorychna dostovirnist′, fantaziya pys′mennyka i chyslenni zahadky dlya erudovanych chytachiv. U vydavnytstvi «Folio» takozh vyyshly drukom taki bestselery Eko, yak «Im’ya rozy», «Bavdolino», «Mayatnyk Fuko» ta inshi. CHVII stolittya, chas Velykych heohrafichnych vidkryttiv. Roberto de la Hriv vyrushaye na korabli u navkolosvitnyu podorozh. Odnak shtorm ruynuye yoho plany, i pislya korabletroschi vin potraplyaye ne na bezlyudnyy ostriv, yak Robinzon Kruzo, a na «Dafnu» — korabel′, scho zastryah na milyni v lahuni nevidomoho ostrova u Tychomu okeani, de, na pershyy pohlyad, nikoho nemaye. Tam vin zhaduye svoye mynule, spovnene dyvovyzhnych pryhod: uchast′ u Trydtsyatylitniy viyni, sydinnya v oblozi u misti, yake namahalysya zachopyty ispantsi, druzhbu z dvoryanynom-ateyistom, zhyttya u Paryzhi, de na n′oho chekaly i kochannya, i alchimiya, i Rishel′ye z Mazarini... Roman mistyt′ chymalo tsytat z knyzhok vidomych ta ne duzhe populyarnych, u n′omu povno syurpryziv dlya zdohadlyvych chytachiv, scho nadaye yomu osoblyvoyi pryvablyvosti.