Schyzmatyk. Dity Kayina

Peklo pochynayet′sya tam, de lyudy hrayut′ u Boha. Nadsyannya pid chas Druhoyi svitovoyi viyny. Malyy Stepan Didych ne mav dytynstva. Bula viyna, prychid nimtsiv ta nelyuds′ki voyenni pobory, kryvavi sutychky mizh rodynamy polyakiv ta ukrayintsiv, zlydni, nevyznachenist′. Lycho kovtalo lyudey ne perezhovuyuchy. Borotysya bulo marno — Didychi vyzhyvaly, yak i vsi inshi. Prodavaly tsehlu, tayemno rizaly chudobu, tychtsem pidminyayuchy reyestratsiyni birky, molylysya kriz′ sl′ozy. YAkos′ prystosuvalysya, pryterpilysya. Ta pochynayet′sya lychovisne pereselennya ukrayintsiv, vlashtovane vladoyu «sovitiv». Strach zhyty dali staye syl′nishym za strach smerti. Stepan opynyayet′sya na dopyti v NKVS za pidozroyu u spivpratsi z banderivtsyamy. CHlopets′ rozumiye, scho teper chekaye na n′oho ta yoho ridnych. YUnyy Didych znovu shukaye svoyi istyny na chytkiy kladtsi mizh pol′s′kym tavrom «schyzmatyk» i radyans′kym — «pereselenets′». Ta u sviti zla ne vse odnoznachno.