Schyzmatyk. Dity Kaïna

Peklo počynajet′sja tam, de ljudy hrajut′ u Boha. Nadsjannja pid čas Druhoï svitovoï vijny. Malyj Stepan Didyč ne mav dytynstva. Bula vijna, prychid nimciv ta neljuds′ki vojenni pobory, kryvavi sutyčky miž rodynamy poljakiv ta ukraïnciv, zlydni, nevyznačenist′. Lycho kovtalo ljudej ne perežovujučy. Borotysja bulo marno — Didyči vyžyvaly, jak i vsi inši. Prodavaly cehlu, tajemno rizaly chudobu, tychcem pidminjajučy rejestracijni birky, molylysja kriz′ sl′ozy. JAkos′ prystosuvalysja, pryterpilysja. Ta počynajet′sja lychovisne pereselennja ukraïnciv, vlaštovane vladoju «sovitiv». Strach žyty dali staje syl′nišym za strach smerti. Stepan opynjajet′sja na dopyti v NKVS za pidozroju u spivpraci z banderivcjamy. CHlopec′ rozumije, ščo teper čekaje na n′oho ta joho ridnych. JUnyj Didyč znovu šukaje svoï istyny na chytkij kladci miž pol′s′kym tavrom «schyzmatyk» i radjans′kym — «pereselenec′». Ta u sviti zla ne vse odnoznačno.