Spytajte u vijny: roman

Vijna – ubyvcja, vijna – rozlučnycja, nyščytel′ka ljud- s′kych dol′ i vs′oho dovkillja. Tak abo vona prochodyt′ kriz′ ljuds′ki doli, abo ljudy jdut′ kriz′ vijnu, a ïchni zraneni duši «volajut′»: «Pam’jatajmo!». Ale je zakony ljudjanosti, jaki nemožlyvo spysaty na vijnu: kochannja, virnist′, sim’ja, rodyna, ridnyj kraj... Bo vony – vični, a vijny – mynajut′. Ale nad ïchnimy naslidkamy varto zadumatysja: til′ky-no zdolaly fašyzm, jak u rosiï zrodyvsja rašyzm, a kil′kist′ žertv cijeï vijny – nezličenna… Naslidky vijny pokazano na prykladi dvoch rodyn – ukraïns′koï ta nimec′koï. JAkby ne rosijs′kyj rašyzm – doli hero- ïv romanu sklalysja b po-inšomu.