De ty, Ljučano Borhotta na prizvys′ko Tartal′ja, ljudyna z važkoju doleju? JUnyj vyrobnyk marionetok, zrilyj majster kontaktnoï impersonaciï, molodšyj ekzekutor, rab-vesljar u chodovomu vidsiku halery, symbiont kosmičnoï fluktuaciï, vbyvcja telepata-najmancja. I os′ — pryborkuvač bezumcja-antysa, feniks, ščo zhoriv i povstav z popelu, žach eskadr VKS Pompiliï, v’jazen′ orbital′noï v’jaznyci «Šeol», ljudyna, jaka vidkryla prjamu dorohu v kosmos… ŠČo dali? Vsesvit nikoly ne bude kolyšnim. «Ojkumena» H. L. Oldi — masštabne polotno, do jakoho avtory hotuvalysja bahato rokiv. Kosmična symfonija, de doli ljudej predstavleni u voistynu vselens′komu masštabi. JUvelirno vypysani, jaskravi ta žyvi svity, pov’jazani trasamy zorel′otiv, kalejdoskop unikal′nych ras, nauka, schoža na mahiju, podiï, zav’jazani u tuhyj vuzol.