Majak

«Nadpryrodnoho ne isnuje», — zavždy buv perekonanyj Danylo Vil′čyns′kyj. Ale joho vlasne žyttja nenače zuročyly: žurnalists′ka kar’jera ne sklalasja, tryvali stosunky opynylysja pid zahrozoju, a alkohol′ ščodali hlybše tjahnuv na dno. Robota dohljadačem majaka zdalasja Danylovi ideal′noju možlyvistju pereosmyslyty žyttjevi vybory j staty kraščym. Ta nevdovzi pislja joho prybuttja, na majaku počynajut′ vidbuvatysja zahadkovi podiï, jaki het′ ne piddajut′sja pojasnennju, a miscevi žyteli, zdajet′sja, vsi ščos′ prychovujut′. Teper Danylovi potribno ne til′ky rozibratysja v sobi, a j rozkryty žachlyvi tajemnyci majaka i pry c′omu zalyšytys′ žyvym.