U kožnij rodyni je istoriï, ščo nezminno perepovidajut′sja z pokolinnja v pokolinnja, mov skladova tajemnyčoho rytualu. Inši zalyšajut′sja poza kadrom i zhodom majže znykajut′, osidajučy pylom na starych fotokartkach abo rozpadajučys′ na absurdni j nezbahnenni frahmenty. «Ljudy v hnizdach»— ce svojeridna sumiš peršych i druhych, poznačena lehkym humorom, parodijeju ta dekonstrukcijeju. JAk, zreštoju, dekonstrujovano led′ ne cilu istoryčnu pam’jat′ (zokrema lokal′nu, rodynnu) v našij častyni svitu. Do sjužetu cijeï knyžky potrapyly romantyčni vteči, striljanyna na fronti ta v tylu, nejmovirni povoroty doli— j samotnje pokynute pianino, ščo žuryt′sja na vokzali, v toj čas jak koni z veršnykamy zvyčno zbihajut′ schodamy na druhyj poverch, a pryvydy davno pomerlych rodyčiv stycha pid’ïdajut′ jablučne varennja
