Vernyhora

CHto ty? JAkyj ty? De ty? Z kym? ŠČo stajet′sja z toboju, koly vijna vraz pidryvaje vse tvoje žyttja? Koly Otče nebo, do jakoho ty tak dovho schodyv, pociljaje v tebe smertju, a ridna zemlja-Maty — rozverzajet′sja vyrvoju pid nohamy? ŠČo stajet′sja z tvojeju bezsmertnoju dušeju u smertnomu, takomu bezzachysnomu tili? Čy vona počuvajet′sja pidirvanoju Horoju, ščo vraz staje vulkanom i tež vybuchaje, čy dribnym kaminčykom, jakyj vidkotyvsja vid epicentru vybuchu? Vid žachu i strachu — do ljuti, vid nejmovirnoï nižnosti ta ljubovi — do nenavysti, ščo prahne pomsty. I zapytannja-volannja do Boha, ščo perechodjat′ u pokirni molytvy ta palki zaklynannja...