Egoїstichnij gen

«Egoїstichnij gen» — persha і vodnochas viznachna knizhka Rіcharda Dokіnza, shho dosі zalishaєt′sya najvіdomіshoyu jogo praceyu і navіt′ cherez 40 rokіv іntriguє ta ne vtrachaє svoєї aktual′nostі. «Mi є mashinami dlya vizhivannya — samochіdnimi robotami, shho slіpo zaprogramovanі na zberezhennya egoїstichnich molekul, vіdomich yak geni», — same tak progoloshuє avtor. U chomu zh polyagaє «egoїstichnіst′» genіv? CHomu vchenij tak bezzhal′no vislovlyuєt′sya pro lyudej? YAkі poglyadi vіdstoyuє? Rіchard Dokіnz napolyagaє na tomu, shho same gen, a ne osobina є odiniceyu prirodnogo doboru. Nespodіvano, chi ne tak? Ale ce shhe ne vse. Al′truїzm avtor poyasnyuє ne pіdsvіdomim namagannya zberegti vid, a same egoїstichnіstyu genіv: voni vdayut′sya do najvigіdnіshoї strategії, shhob zalishiti u vіchnostі chastochku sebe. Bіl′she togo, Dokіnz — toj, chto vpershe vvіv ponyattya «mem», shho є analogom gena v zhivomu organіzmі, ale ne na rіvnі bіologії, a na rіvnі kul′turi. І yakshho mi vpevnenі, shho tіl′ki zalishivshi potomstvo, prodovzhimo sebe u vіchnostі, to Dokіnz stverdzhuє, shho ce get′ ne tak: cherez kіl′kanadcyat′ pokolіn′ vіd nashich genіv і slіdu ne bude, a ot memi, stvorenі nami, spravdі іsnuvatimut′ vіchno.