Troyan-zillya

Nelehka dolya vypala Veronitsi. Perezhyvayuchy vzhe desyatyy vykyden′ ta malo ne vkorotyvshy sobi viku, zhinka raptom porynaye v dyvni sny, de dushi nenarodzhenych ditey blahayut′ pro spasinnya. Daty yim vichnyy spokiy mozhe til′ky Poludnytsya — prymara, scho isnuye pomizh dvoch svitiv, — ale lyshe v obmin na zhertvy zi svitu zhyvych, yakych vona maye zabyraty popoludni… CHy vse tse vydinnya zbolenoyi zhinky, a chy smerti, svidkamy yakych staye Veronika, spravdi sprava ruk Poludnytsi? Tym chasom vykryvayet′sya dedali bil′she motoroshnych tayemnyts′: i pro pokiynu podruhu, yaku vsi vvazhayut′ bosorkaneyu, i pro ridnu lyudynu, yaka vyyavyt′sya het′ neznanoyu. CHy vyborsayet′sya Veronika z pastky, u yaku vtrapyla? TSya nasychena hutsul′s′kymy lehendamy y mistykoyu istoriya zmushuye zamyslytys′: mozhlyvo, tse ne zli duchy vynni u lyuds′kych neharazdach?